Voor V&D-personeel is het erop of eronder, Trouw, 13 februari 2016

Voor het V&D-personeel wordt dit weekend het spannendste uit hun carrière. Maandag horen de werknemers hoogstwaarschijnlijk of er een doorstart komt of niet. Gespannen wordt er afgewacht of Cool Cat-eigenaar Roland Kahn V&D overneemt en zo ja, hoeveel filialen. Christine de Kubber (57 jaar) werkt al 40 jaar bij V&D Rotterdam Centrum en wacht op duidelijkheid.

“Het wordt een spannend weekend voor mijn man en mij. We werken allebei bij de V&D in Rotterdam. Ik vier er dit jaar mijn veertigste jubileum, hij zit er al 41 jaar. Ons volledige salaris komt hier vandaan, de schade zal dan ook extra groot zijn als het straks ophoudt.

“Voor zover we nu weten, krijgen we maandag te horen hoe het verder gaat. Wie die dag niet werkt krijgt, net als wij, een persoonlijk telefoontje. Ik hoop dat ze dat niet te laat op de dag doen, anders wordt het bijna ondraaglijk. En dan bedoel ik niet het soort positieve spanning die je voelt als je op een telefoontje over je eindexamenuitslagen zit te wachten.

“Het is erg onduidelijk wat er nu gaat gebeuren. Of de winkel wordt overgenomen door een andere partij? We hebben geen idee. En als dat zo is, wie mag er dan mee? Ik hoorde dat de kans groot is dat veel vijftig- en zestigplussers kunnen vertrekken, net als mensen die vaak ziek zijn of eerder een slechte beoordeling hebben gekregen. Hoewel mijn man en ik bijna altijd aanwezig zijn, vallen we binnen die oudere leeftijdscategorie. Door onze leeftijd komen we heel moeilijk weer aan een nieuwe baan. We zijn allebei meteen na de middelbare school gaan werken, hebben geen mbo-diploma en dat is toch wel een minimale vereiste tegenwoordig. Ik zie de toekomst eerlijk gezegd niet zo rooskleurig tegemoet.

“Mocht het officieel afgelopen zijn met V&D, dan kunnen we nog via een uitzendbureau worden ingezet om het pand leeg te ruimen. Dat lijkt me heel confronterend, veertig jaar werk glipt dan door je vingers. V&D is toch een soort familie, die wordt dan uit elkaar gerukt.

“Mensen van onze leeftijd vrezen het ontslag, maar ook jonge stellen die met een kindje en een koophuis zitten. Zie het dan maar eens financieel te redden. Voor mij is mijn werk is mijn uitlaatklep. Ik ben mantelzorger voor
mijn zieke 78-jarige moeder en dat is best pittig. Als mijn werk wegvalt, is mijn afleiding ook weg.

“Op de werkvloer is de sfeer de laatste tijd gespannen. Niemand weet waar hij of zij aan toe is. Lange tijd probeerden we positief te blijven, elkaar te steunen, maar je merkt dat dat steeds moeilijker wordt. Zeker nu het beslissende moment eraan komt. Je merkt het ook aan de werkdruk. Normaal gesproken rijden vrachtwagens af en aan om de voorraad bij te vullen. Iedereen rende altijd heen en weer, maar nu komt er geen voorraad meer. De schappen raken leeg en er komt niks voor terug.

“Mijn werkdagen bestaan vooral uit ervoor te zorgen dat de winkel niet te leeg raakt voor het zicht. Ik ruim planken leeg, haal die weg en zet wat er nog wel is bij elkaar. En zo gaat iedereen te werk. Er is nu niet zoveel meer te doen. We zijn eigenlijk alleen maar aanwezig. Klanten merken het inmiddels ook. Bij La Place kun je niet eens meer slagroom op je warme chocolademelk krijgen.”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *